Student Prawa

a)      historyczne przesłanki:

-          w XVII wieku absolutyzm był najczęstszą formą ustroju państw europejskich („złoty wiek absolutyzmu”)

-          absolutyzm był ostatnią formą państwa feudalnego (wiązał się z rozwojem form kapitalistycznych)

-          gwarantował spokój wewnętrzny, wprowadzał ogólny porządek (społeczny, gospodarczy, prawny)

-          absolutyzm był syntezą ostrych konfliktów społecznych między szlachtą a arystokracją oraz między szlachtą a duchowieństwem

-          jego sukces wiązał się z postępem świadomości narodowej

-          absolutyzm monarchy w dobie zamętu i anarchii symbolizował pokój i bezpieczeństwo

b)      klasyczny absolutyzm francuski:

-          absolutyzm francuski był wzorcem do „naśladowania” przez wielu europejskich monarchów

-          twórcami tej doktryny byli najczęściej współpracownicy monarchy (Richelieu, Bosseut), jak i sami królowie (Ludwik XIV)

-          doktryna klasycznego absolutyzmu nawiązywała do tradycji Bizancjum

• główne postulaty zwolenników absolutyzmu:

-          niczym nieograniczona władza dla monarchy

-          byli zaciekłymi wrogami zgromadzeń przedstawicielskich

-          stworzyli nowożytny ideał despoty

-          inaczej niż w odrodzeniu uzasadniali doktrynalne podstawy absolutyzmu (obok argumentów religijnych pojawiły się również treści racjonalistyczne i laickie)

-          głosili boski charakter następstwa tronu

-          król jest symbolem rozumu – wszelkiej mądrości, jest odpowiedzialny jedynie przed Bogiem

-          potępiali wszelkie przejawy buntu poddanych

-          głosili, że król jest „identyczny” z państwem, a celem państwa jest m.in. szczęście poddanych

-          król jest prawodawcą, ale sam stoi ponad prawem

-          jednostka pozbawiona jest wszelkich praw, jeżeli wejdzie w kolizję z władcą i wolą monarchy