Student Prawa

Konserwatystę charakteryzuje brak zaufania do człowieka, widzi on niedoskonałość ludzkiej natury. Konserwatyści powątpiewają w zdolności ludzkiego rozumu – twierdzą, że człowiek nie jest w stanie przewidzieć wszystkich konsekwencji swoich działań, a więc i podejmować racjonalnych decyzji co do swojego postępowania, nie jest w stanie kształtować własnej przyszłości. Konserwatyści uważali, że ludzie są egoistyczni, próżni, leniwi, chciwi  – i te cechy stanowią część ludzkiej natury często decydując za człowieka o jego postępowaniu.

Człowiek pozostawiony sam sobie „gubi się w świecie”, łatwo schodzi na złą drogę. Wpada w sidła „łatwego życia” (konsumpcjonizm, patologie), a także jest podatny na chwytliwe hasła i ideologie (komunizm, faszyzm, populizm) – człowiek chętnie słucha obietnic politycznych nie zastanawia się w ogóle nad tym czy są one możliwe do realizowania.

Należy stworzyć człowiekowi właściwe środowisko życia – nadać jego życiu sens poprzez uświadomienie mu jego roli społecznej. To „środowisko” tworzą wspólnoty takie jak: rodzina, wieś, parafia, gmina, korporacja zawodowa, społeczeństwo, państwo.

Człowiek „odnajduje się” uświadamiając sobie wagę pełnionych przez siebie funkcji społecznych: ojca/matki, męża/żony, gospodarza/pani domu, wykonawcy potrzebnego społecznie zawodu np. piekarza, nauczyciela, pielęgniarki, Polaka, obywatela. Mając poczucie znaczenia społecznego, tego co robi i odpowiedzialności za życie własne i innych człowiek nabiera poczucia własnej wartości i godności. Jednocześnie rozpad rodziny, wspólnoty lokalnej i religijnej, spadek etyki pracy itd. podważa sens ludzkiej egzystencji odbierając człowiekowi poczucie własnej godności.