Student Prawa

-        służyła do ochrony własności bonitarnej od ok. I w p.n.e.

-        skarga z fikcją upływu czasu, potrzebnego do zasiedzenia.

-        kwestia nakładów i pożytków rozwiązana analogicznie jak w przypadku rei vindicatio.

-        ochrona względna – skuteczna względem osoby gorzej uprawnionej – w przypadku sporu z właścicielem kwirytalnym, właściciel bonitarny przegrywał, chyba że można było zastosować exceptio rei venditae ac traditae lub exceptio doli.

-        W przypadku dwóch właścicieli bonitarnych – zależało czy kupili od tej samej osoby – jeśli tak to wygrywał ten, który nabył ją pierwszy, jeśli od dwóch, to wygrywał ten, który w momencie litis contestatio był w posiadaniu rzeczy.

-        przysługiwała właścicielowi bonitarnemu i posiadaczowi, który w dobrej wierze nabył rzecz od niewłaściciela.

-        „Sędzią niech będzie Tytus. Jeśli niewolnik, którego Aulus Agerius kupił w dobrej wierze i który mu został wydany, a który stałby się jego według prawa Kwirytów, gdyby go rok posiadał, i jeśli ta rzecz, o którą toczy się spór na wezwanie sędziego nie zostanie zwrócona Aulusowi Ageriusowi przez Numeriusa Negidiusa, ile ta rzecz będzie warta taką sumę pieniędzy, zasądź sędzio od Numeriusa Negidiusa na rzec Aulusa Ageriusa. Jeśli się nie okaże, uwolnij.”